บทที่ 8 บทที่ 8 ธามจะไม่ทน
บทที่8
พวกผมหันไปมองแอร์ที่วิ่งมาหากี้จนกี้มันต้องพาออกไปคุยที่รถ คุยตรงนี้ไม่ได้หรือไงวะ กลัวคนอื่นรู้หรือไง
“มึงว่ามีรีเทิร์นไหมวะ” บาสกระซิบถามขณะมองไปที่รถ
“กูว่ามีสิทธิ์มันคบกันมาตั้งนานแล้วมึงก็รู้กี้มันขี้เหงา”
“แล้วพวกมึงจะไปยุ่งเรื่องคนอื่นทำไม ไม่มีเหี้ยอะไรทำเหรอ!!”
“แล้วมึงจะขึ้นเสียงทำไมเนี่ยย!” โต๋ถึงกับตกใจจู่ๆธามก็ปรี๊ดขึ้นมา
"เออใช่!"
//กี้//
“มีอะไรอีกแอร์”
“เมื่อคืนทำไมไม่รับโทรศัพท์ แอร์ขอโทษวันนั้นแอร์หึงกี้มากไปหน่อย ไม่มีกี้แอร์อยู่ไม่ได้ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมแอร์สัญญาว่าจะไม่งี่เง่าเลย”
แอร์พยายามอ้อนวอนกี้ทุกวิถีทางยิ่งได้ยินข่าวว่ากี้กลับมาเป็นที่สนใจของสาวๆก็ยิ่งทำให้แอร์เกิดความหึงหวงมากกว่าเดิม
“แอร์กี้เหนื่อยอ่ะ เหนื่อยที่เราต้องมาทะเลาะกันทุกวัน”
“สัญญาว่าจะไม่งี่เง่า จะมีเหตุผลให้มากขึ้น”
“ไว้ถ้าแอร์ทำได้จริงๆค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกทีได้ไหม กี้จะขึ้นเรียนแล้ว”
“ก็ได้ แอร์จะทำให้กี้เห็นว่าแอร์รักกี้ขนาดไหน”
ทั้งสองลงจากรถโดยที่กี้ยังมีสีหน้านิ่งๆต่างกับแอร์ที่ยิ้มหน้าบ้าน แอร์เดินมาจับมือกี้พร้อมกับหอมแก้มต่อหน้าทุกคน
“ไปก่อนนะ ตอบไลน์ด้วยล่ะ”
“อื้อ”
กี้เดินกลับมานั่งที่โต๊ะโดยดึงมือของธามมาลองจากนั้นก็นอนฟุบลงไป ธามได้แต่ถอนหายใจเพราะคิดว่ากี้กับแอร์คงจะกลับมาคบกันอีกครั้ง
“ดีกันแล้วเหรอ” ผมกระซิบถามมันทั้งๆที่ใจอยากจะก้มไปหอมมันเหลือเกิน แม่งมาทับที่ผมได้ไงเมื่อคืนผมหอมของผมแล้ว
“เปล่า แอร์มาขอโอกาสตอนนี้เดินหนาจีบกูใหม่”
“เอาจริงดิ”
“คนอย่างแอร์จะปรับปรุงตัวเองได้เหรอ อีกอย่างตอนนี้กูสบายใจที่มันเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าเกิดจะมีใครเข้ามาขอแค่ดีเหมือนมึงสักเสี้ยวนึงกูรักตายเลย”
[แล้วทำไมมึงไม่รักกูล่ะ]
ทั้งสองสบตากันอยู่นานแม้แววตาของธามจะแสดงความรู้สึกออกมาชัดเจนแต่กี้กลับหลับตาลงเพื่อพักสายตา ด้านสองหนุ่มที่นั่งมองอยู่ก็หรี่ตาลงมองด้วยความสงสัยพร้อมกับขนแขนที่ลุกซู่
กลางดึกของคืนนั้น...
ผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นกี้มานอนอยู่บนเตียงผมแล้ว มึงนี่ทำตัวเป็นเจ้าของบ้านขึ้นทุกวันแล้วนะ
“มาทำไม” นี่คือคำถามจากเจ้าของห้อง
“ไม่อยากนอนคนเดียวกลัวผี”
“คนอย่างมึงผีน่าจะกลัวมึงมากกว่า แล้วนี่ซื้ออะไรมา” ผมเดินไปดูถุงมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ
“แอร์ซื้อมาง้อเลยขนมาให้มึง”
พรึบ!
ผมรวบลงโต๊ะเลยเกะกะคนจะอ่านหนังสือ กี้มันก็ไม่ได้สนใจปล่อยให้ผมกวาดลงโต๊ะส่วนมันก็เปิดทีวีจอใหญ่ดูหนังผี และมึงบอกว่ามึงกลัวผี ย้อนแย้งจัง
“อีธามมม”
“อะไร” มึงทำไมชอบทำเสียงอ้อนนักวะ
“มานอนด้วยกันกูอยากกอดมึง”
แล้วผมขัดได้ไหมล่ะ ผมยอมเดินไปนั่งพิงหัวเตียงเพื่อให้มันกอด นี่มึงดูหนังเรื่องอะไรร่างทรงเหรอน่ากลัวไหม ดูมาครึ่งเรื่องกูงงมาก
“ธามกลัวอ่าาา”
ผมเลื่อนตัวลงมานอนหมอนเดียวกับมัน ตอนนี้ความกลัวทำให้มันทั้งกอดทั้งกายผมเลย แบบนี้ดูแม่งทั้งคืนไปเลย
“ทำไมมึงหอมจังวะธาม”
“ชอบไหมล่ะ” ผมมองหน้ามันทำให้มันมองหน้าผมเหมือนกัน ใบหน้าของผมกับมันห่างกันไม่ถึงคืบ
“อืมก็ชอบกลิ่นนี้มันหอมดี”
“ชอบก็หอมดิ หอมทุกวันเลยก็ได้ไม่หวง”
“อีธามมึงอย่ามาอ่อยกูนะ”
“กูเปล่าอ่อยเลย กูกำลังขายของเผื่อมีสาวเข้าใกล้กูกูจะได้มั่นใจตัวเองไง”
“อืม”
แล้วมันก็ดูหนังต่อเมื่อกี้มึงควรจูบกับกูสิกี้ ผมไม่กล้าที่จะพูดขัดมันแล้วเมื่อกี้ฟิวกำลังได้เลย เมื่อหนังจบมันก็ลุกขึ้นมาผมเลยต้องลุกตามมัน มันโกรธอะไรผมหรือเปล่าหรือผมคิดไปเอง
“มึงจะไปไหน ” ผมรีบถามมันเพราะมันกำลังจะลุกจากที่นอน
“ไปฉี่จะไปด้วยกันไหมล่ะ”
“แหวะ ล้างด้วยนะ” เดี๋ยวผมพูดอะไรออกไปผมออกจะเป็นคนใสๆแต่ทำไมพูดแบบนั้น ผมไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝงเลยนะครับ
“แหมมึงนี่เนอะ”
เวลาผ่านไปหนังเรื่องใหม่ก็ถูกมันเลือกอีกครั้ง หนังผีอีกแล้วแต่ผมขยับตัวเพื่อให้มันกอดผมอีกเฮ้อออ ทำไมเป็นคนหื่นจังนี่จิตนาการไปไกลแล้วนะเนี่ย
“มึงรอยที่มึงดูดกูแอร์มันถามว่าใครเป็นคนทำ กูเลยบอกไปว่าเล่นเป่ายิงฉุบกับมึงเลยโดยมึงดูดคอ”
“เป่ายิงฉุบ คิดได้เนอะ” ผมบ่นมันเบาๆคนกำลังมีใจพูดถึงแฟนเก่าทำไมหมดอารมณ์ แล้วนี่มึงจะมานอนดูหนัง เปิดแอร์บ้านคนอื่นแบบนี้มันเปลืองไฟนะโว้ย
“คืนนี้มึงจะให้กูนอนด้วยไหม” กี้เงยหน้าขึ้นมาทำให้สายตาของทั้งสองจ้องมองกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้ ธามจะไม่ทน
